Vun Löffele un rude Köödcher


Et kütt av un aan vör, dat do fäänav vun ze Huus ungerwägs bes. För e paar Beispill ze nenne, op ner Wanderung oder Jöcktour em Städtche oder ner Urlaubsreis. Wann do Schless kriss, es et mänchmol nit esu eifach, direktemang en Weetschaff oder ne andere Müffelsalon zo finge. Endlich häs de en Etablissement opgedrevve. Weil do ävver ne vernünftige Minsch bes, störms do dä Schobbe nit tirek, ovschüns dich noh dä Sökerei der Kohldamp tribbeleet. Wat mähs de? Do beluurs der zoeesch de Fooderkaat em Schaukaste nevve dem Dürpel. Do wells jo wesse, wat se för en Köch han un, ov et Pries-Leistungs-Verhäldnis stemmp. Stemmp dat un koche se dat, wat de mags, pröfs de, wie dat Lokal vun uße ussüht. Es dä Endrock fazünglich, däus de die Düür op un äugs ens en de Stuvv. Wie süht se us? Aldfränkisch un vun anno Pief oder modään un elegant, knüselig un knasig oder opgerüümp un rein, fründlich un hell oder schummerig un möffig? Wat maache Weet un Köbes för ene Endrock op dich? Eesch, wann do zefridde bes, setz do dich. Vörusgesatz et es noch ene Desch frei.

Die ganze Prozedur kanns do der spare, wann do, ohne Mantel, Hot un Paraplui  avzeläge, tirek durch dä Lade op der Klo zostüürs, för ze visiteere, wie et do ussüht. Dä steiht jo för jede offe, wat de Köch nit deit. En mih wie nüngsig Prozent kanns de vum Klo op dä ganze Lade, besonders ävver op de Köch schleeße. Woröm dat su es, frögs de? Eeschtens fange beids Wööder met enem ‚K‘ aan. Wann der dat noch nit genög, sag ich nor ‚Fleege‘. Wat de Fleege domet ze dun han, wells de wesse? Dat es esu: Die Diercher schwirre en nem knüselige Schobbe, wann gekoch weed, öm de Kochpött  eröm, un wann gegesse es un de Lück op der Lokus müsse, öm de Klopött. Do kanns drop wedde: Je mih vun denne Diercher do sin, ömesu dreckeliger es die Köch.

Dis Dag wor der Mattes met dem Alma, wat sing Hätzbläddche es, in Kölle op Jöck. Se hatte sich en enem Veedel verfrans, wat se noch nit kannte. Schold dodran wor et Alma, wat hinger nem Wöbche her wor, vun däm et en der Zeidung gelese hatt. Bei däm Schnäppche dät et nämlich drei Euro un e paar Gequetschte spare. Dat der Mattes die drei Euro beim Söke noh nem Parkplaatz verfohr, kunnt et nit interesseere, weil dä en eige Kass föhre dät.

Dä Enkauf trok sich, wie nit anders zo erwaade, wa’mer met Fraulück op Shopping-Tour geiht, en de Längde. Su wor et kei Wunder, dat dem Mattes singe Mage bei dä lang Waaderei op der Ääd hing. Ävver gedoldig saht hä nix. Et feel im schwer un wor winniger ne Usdrock vun Höflichkeit wie villmih Selvsschotz. Sulang et Alma met nem Enkauf nit fäädig wor, durf mer et nit stüre. Dat hätt nämlich ne emotionale Usbroch noh sich getrocke, dä mer god met enem Vulkanusbroch vergliche kunnt. Wie et ävver glöcklich met däm neue Wöbche us däm Lade stolzeete, kunnt hä singe Vörschlag, esse ze gonn, erfolgreich plazeere.
Se sökte un sökte noh nem Fooderplaatz, funge ävver nix anders wie et ‚Chez Pierre‘. „Dat es doch vill zo düür“, meinte et Alma. „Dat es ne französische Schmecklecker-Tempel. Ich mag kei Schnecke oder Schenkel vun ener Höppekrad. Un ußerdäm kriss de hee för ding Flüh secher su god wie nix op der Teller, doför bezahls de die ävver met. Lo’mer noh ner kölsche Weetschaff luure!“

„Nix do“, saht drop der Mattes, dä dat Söke leid wor un nu ens zeige moot, wä em Huus de Botz aanhatt, „mer dröpp et Kennwasser ald op et Hemp. Ich kann mer nit vörstelle, dat die nor Froschschenkele han. Alsu nix wie  eren en die god Stuvv!“ Un domet maht hä die Düür, ohne dä französische Foderplaatz wigger ze beluure, op.

Se hatte de Pootz noch nit hinger sich zogetrocke, do nohm se ald ne Kääl en Beschlag, dä en singe vörnähme schwatze Klamotte un met däm Selverhoor wie der Direkter vun Felten&Guilleaume oder dä Dirigent vum Göözenichorchester ussoch. Hä komplimenteete se met enem Baselemanes zo nem Desch am Finster, nohm inne de Mäntel av, däute däm Alma höflich ne Stohl unger de Fott un braht de Fooderkaat, ih dat se de Gelägeheit hatte, jet ze sage.

„Ich kann kei Französisch“, zischte et Alma dem Mattes opgeräg durch zogekneffe Leppe zo. Lo’mer gonn! Ich well mich hee nit  blameere.“
„Dat ha’mer glich“, saht drop der Mattes un reef däm ‚Direkter‘ zo: „Hee, Köbes, kutt ens her! Mer künne de Fooderkaat nit lese. Künnt ehr uns ens beistonn?“ Dä kom – wall wäge däm jeckige Name – jet tüntelig un met nem Pokergeseech aangeschrömp. Doch koot drop hatte se met singer Hölp et Esse klor gemaht.

Ävver et Alma wor luuter noch am motze: „Hee passe mer doch gar nit hin. Luur ens, wie vörnähm un nobel hee alles es. Die wieße Deschdecke, die Kääze, die Stoffserviette, dä edle Postelling, de Deschdekoration, die vörnähme Bedeenung. Häs de gesinn, dä Köbes hät sugar ne Silverlöffel vürre en singer Brusstäsch steche? Dat weed düür, sagen ich der. Dat kriss de nit för ne Appel un en Ei. Nä, leeve Mattes! Do wells hee blieve, dann kanns de och de Rechnung üvvernemme.“
Dem Mattes wor et selver jet flau em Mage. Su e Restaurant hatt hä noch nie vun inne gesinn. Ävver sing Kadangs zogevve kom för in nit in Frog. „Liebelein“, saht hä, „föhl dich engelade. Ich wollt dich ald op dem letzte Huhziggsdag en su e Lokal usföhre. Un met dinge neu Klamotte bes de hee genau richtig.“

Dat Esse woodt opgedrage un, ovschüns luuter winnig op der Teller kom, woodte se peu à peu durch die ville Gäng buchsatt.  Av un aan kom der ‚Direkter Köbes‘ un schodt Wing noh. Bei su ner Gelägeheit frogte in der Mattes: „Saht ens, Köbes, Ehr hatt jo e schön Kamesol aan, ävver woför dragt ehr dann ne Zuppelöffel met Üch eröm?“

„Mein Herr“, saht dä drop, „wie Sie sehen, ist alles in unserem Restaurant von bester Qualität. Von der Einrichtung angefangen bis zur Küche. Wir bemühen uns selbstverständlich auch um vorzüglichen Service …“
 „Jo, wat hät dat dann met däm Löffel  zo dun“, ungerbroch in der Mattes, däm die Red zo lang woodt.
„Mein Herr“, maht dä ‚maître de tables‘ wigger, „wir haben festgestellt, dass unseren Gästen – warum auch immer – häufig beim Essen Löffel herunterfallen. In dem Fall haben wir sofort das Ersatzgerät zur Hand. Verstehen Sie?“

Dat leuchtete dem Mattes en. Un och et Alma wor beendrockt. Et hatt nämlich nix beizestüüre, wat selde vörkom. Wie se nu dä Nohdesch intus hatte, lähnte sich der Mattes zofridde zoröck un meinte: „Ich hätt nit gedaach, dat mer hee su god bedeent weed. Hee es et zwor düür, ävver mer kritt och jet för sing Moppe gebodde. Jetz kanns do winnigstens en dingem Fraueklaafverein – dat wor singe Usdrock för der Mütterverein –  domet strunze, dat ich dich en e Stäänerestaurant usgefoht han.“ Sing Zofriddenheit wech och nit, wie der ‚Direkter Köbes‘ im de Rechnung präsenteete, ovschüns hä för et Drinkgeld op de Nüsele vum Alma zoröckgriefe moot.

„Saht ens, Häär Köbes“, reef hä god opgelaht, „woröm hatt Ehr dann e rud Köödche am Rießverschloss vun Üüre Botz?“
Dat Geseech vum ‚maître‘ nohm die Färv vum Köödche aan, un hä fispelte verläge: „Wir achten hier bei uns sehr auf Sauberkeit und Hygiene. Wenn wir auf der Toilette …hm ..., hm …,… Sie verstehen schon …, dann ziehen wir an dem Kördelchen den Reissverschluss herunter, um nicht mit den Fingern …“
„Un dann“, frogte der Mattes gespannt, „wie kritt ehr dann ohne Finger Üüre ‚Se-verstonn-ald‘  us der Botz?“
 „Dafür“, saht dä Direkter, „…. nehmen wir den Löffel…“

Dat verschlog dem Mattes nu de Sproch, un och et Alma gov nix mih vun sich, wat – wie gesaht – selde vörkom. Nit bekannt es, ov die beids noch ens em ‚Chez Pierre‘ esse wore. Wann jo, han se secher kei Zupp bestallt.